Pieces of me

เผอิญว่า มีข้อสอบแบบ Take Home ให้วิเคราะห์กลอน แต่ว่ายังนึกไม่ออก เลยนั่งแต่งกลอนเสียเอง...

 

แค่อยากจะร้องเพลง

ให้ความเงียบฟัง

 

ABRSM Violin Grade2

คาดว่าคงประมาณได้หนึ่งปีแล้วที่ฉันฝึกไวโอลินมา และวันนี้ก็เหมือนการได้ไปประเมินผลมันซักหน่อย ...ฉันทำได้ไม่ดีตามที่คาดไว้  

เข้าสู่โหมดกะปุ๋ย....ดิฉันอยากกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดค่ะ!

ตารางเวลาหลายอาทิตย์แน่นเอียดก่อนมาสอบไวโอลินวันนี้ ที่โหดสุดก็คงจะเป็นอาทิตย์ก่อนคอนเสิร์ตคอรัสสามสถาบัน เมือ่วันที่ 9 พ.ย.(CKT#4) ที่ฉันทั้งต้องเอาไวโอลินไปซ้อมที่มหาลัยด้วย แล้วก็ต้องซ้อมคอรัสด้วย พอจบคอนเสิร์ตก็เหนือ่ยสุด เช้าวันต่อมาต้องไปซ้อมไวโอลินกับพี่ที่เล่นเปียโนให้ (พี่หมู) โอ้ เช้านั้นแย่สุด นอกจากอาทิตย์ก่อนครูสอนไวโอลิน (ครูแก้ว) จะดุมาแล้ว วันนั้นที่ซ้อมกับพี่หมูฉันยังรู้สึกได้ว่า อืม มันเข้าขั้นวิบัติยายนี่จะผ่านไหม เล่นแบบนี้เนี่ย เพี้ยนกระจาย

วันนี้วันสอบ กลางคืนนอนหลับเต็มที่ กินอาหารเช้าเต็มอื่ม แล้วก็ไปซ้อมที่บ้านพี่หมู ก็แอบกังวลเพราะมันยังมีข้อผิดพลาด แต่ก็ยังคิดว่า เดี๋ยวยังไงก็ต้องผ่านได้ด้วยดี ครูแก้วบอกไว้ว่าเขาไม่ให้เราตกหรอก ถ้าเราไม่ไปยืนกัดเล็บให้เขาดู!

สอบบ่ายโมงสี่สิบห้า ฉันไปถึงที่นั้นตอนบ่ายโมงและหาอะไรกินที่ 7 eleven ก่อน แล้วก็เข้ามานั่งรอในโรงเรียน (สอบที่ Ronbinson School of Music) พี่หมูจะตามมาทีหลัง ...บ่ายโมงครึ่งพี่หมูยังไม่ถึง --"

ประมาณบ่ายโมงสี่สิบฉันต้องขึ้นไปรอที่ห้องรอสอบ ฉันเตรียมไวโอลินเรียบร้อย...บ่ายโมงสี่สิบห้าได้เวลาสอบพี่หมูก็ยังไม่มา ความกังวลแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย --" ฉันเข้าไปในห้องสอบก่อนเพื่อนสอบในส่วนที่ยังไม่ต้องใช้เปียโนแอคคอมพานี

อาจารย์สอบเป็นผู้ชาย หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส เสียงพูดเบาอยู่ในลำคอ ฉันต้องทวนคำพูดเขาแทบทุกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาพูดอะไร

เริ่มแรกสอบ Scale and Apegio ไม่ได้สอบทุกสเกลที่ระบุไว้ในหนังสือ สอบเป็นบางอันเท่านั้นตามที่เขาบอก และแน่นอนว่าฉันต้องทวนคำสั่งเขาทุกรอบ --" รอบไหนที่ฉันไม่ได้ทวนฉันมักจะทำอีกอย่างหนึ่ง ...ฉันนึกว่า Scale and Apegio จะผ่านไปได้ด้วยดี...แต่แล้วพอมาถึง Apegio D minor หัวสมองมันเกิดโล่งอะไรขึ้นมาตอนนั้นไม่รู้ เฮ้ย! เสียงมันหายไปไหนหมด ฉันไล่กึกกักๆ อยู่สองที ตกใจกับตัวเองมาก เลยตอน ยกคันชักไวโอลินออก แล้วกลับตาสูดหายใจลึกๆ ยิ้มให้กรรมการหนึ่งที ^^" ตั้งสติใหม่ แล้วค่อยๆไล่ Apegio อีกรอบ เขาจะให้ไหมเนี่ย

Sight Reading เป็นเพลงสั้นๆประมาณ 12 ห้อง กรรมการสอบให้เวลาสามสิบวินาทีในการศึกษาโน้ตก่อนแล้วค่อยเล่น เพลงที่ฉันได้อยู่ใน Key A และ Time signature 3/4 ฉันพลาดไปหน่อยที่ค่อยๆอ่านโน้ตที่ละห้องอย่างละเอียด แทนที่จะสแกนก่อน ฉันเลยพลาดห้องหลังๆไปหน่อย ส่วนนี้ไม่ได้ยากอย่างที่คิดไว้

ด่านต่อไปสอบ Aural Test (ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการตรวจช่องปาก) เป็นการทดสอบการฟัง ข้อหนึ่งคือกรรมการเล่นเพลงแล้วให้เราตบมือตาม ฉันไม่ชินกับการตบแบบเต็มๆมือเลย ชินกับการดีดนิ้ว หรือทำมือคล้ายกับคอนดักเตอร์มากกว่า...การตบมือของฉันเลยหลายเป็นการใช้นิ้วทั้งสี่ของมือกว่า เคาะไปกับมือซ้าย --" เขาจะให้ไหมเนี่ย พอตบมือเสร็จเขาก็ถามว่าเป็นจังหวะอะไร ข้อสองคือกรรมการเล่นเพลงท่อนแรกให้เราฟัง จากนั้นเล่นท่อนสอง แล้วถามเราว่ามันแตกตากที่โน้ต หรือแตกต่างที่จังหวะ และส่วนที่แตกต่างคือช่วงไหน โอ้ ตอนนั้นฉันไม่ได้สังเกตด้วยว่ามันต่างกันตรงช่วงไหน โชคดีที่ฉันจำท่อนที่เขาเล่นได้ เลยร้องทวนอีกครั้ง...รอดไป ข้อสามคือ กรรมการเล่นเพลงท่อนสั้นๆแล้วให้เราร้องตาม แหมเป็นนักร้องคอรัสทั้งที จะใช้คอร้องทำไม ฮ่าๆๆ ช่วงที่เล่นเป็น Staccato ก็กระบังลมขยับเข้าออกตามเทคนิคการร้องเพลง...นึกไปนึกมาจะใช้เทคนิคการร้องไรมากมาย นี่สอบไวโอลิน --" ข้อสุดท้าย คือ กรรมการเล่นเพลงท่อนสั้นๆ ให้เราสังเกตพวก Dynamic ฯลฯ ตอนสุดท้ายก็จะมีคำถามอย่างเช่น เพลงนี้ดังเบาเท่ากันหมดหรือเปล่า ตอนจบเป็นยังไง จังหวะเร็วขึ้นไหม ตรงไหน ฯลฯ...ผ่านไปได้สบายเพราะพี่หมูติวให้เรียบร้อย ^^"

กรรมการกดกริ๊งเรียกพี่ที่คุมสอบข้างนอกเพื่อดูว่านักเปียโนมาหรือยัง อ่า พี่หมูมาแล้ว T.T ขั้นแรกก็จูนเสียงกับเปียโนก่อน กึ๋ย ฉันยังไม่แม่นขนาดนั้น --" สายแรกสาย A จูนตั้งนาน เพราะฉันปรับผิด --" หมุนให้มันตึงขึ้นอยู่นั้นแหละ จนต้องส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนว่าช่วยบอกทีเถอะว่าต้องปรับให้ต่ำลงหรือสูงขึ้น...อืม แต่สายต่อๆไปไม่ค่อยมีปัญหา

เพลงแรก Rondo เป็นเพลงที่ฉันซ้อมเยอะที่สุด เพราะเห็นว่ามันยาก อืม แล้วก็ทำได้ดีเนื่องจากซ้อมเยอะจริงๆด้วย...ฉันประเมินว่าอยู่ในเกณฑ์ดี ถึงจะเร่งจังหวะไปหน่อยตอนหลังๆ

เพลงที่สอง Boys of Wexford เพลงนี้ต้องเล่นหวานๆหน่อย เป็นเพลงช้า ซึ่งไม่รู้เกิดตื่นเต้นอะไรขึ้นมาอีกคันชักสั่น เสียงที่ออกมาเลยสั่น ...นึกถึงเวลานักร้องตื่นเต้นเวลาร้องเพลง แล้วทำ Vibrato (เสียงสั่น)อัตโนมัติ ฮ่าๆๆ แต่นั้นยังพอให้อภัยได้ แต่มันไม่ควรเกิดขึ้นกับไวโอลิน --" การทำ Vibrato มันควรจะเกิดกับมือซ้าย ไม่ใช่เกิดจากมือขวาที่จับคันชัก! เฮ้อ ตอนหลังมีเล่นผิด และทำให้ทิศทางโบว์ผิดไปด้วย แต่ยังไงก็ The show must go on

เพลงที่สาม Carribean Sunshine ไม่มีปัญหาอะไรมากมายกับเพลงนี้ นอกจากมีสีพลาดไปโดนสายอื่นด้วย --" รวมๆแล้วก็โอเค

ครูแก้วบอกให้ทำหน้าสนุกๆด้วย O-O" ทุกเพลงให้ทำหน้าตามอารมณ์เพลง เวลาผิดห้ามแสดงสีหน้า อย่ายืนทิ้งน้ำหนักไปให้ขาข้างเดียวโชว์สะโพกเด็ดขาด (ฮ่าๆ) ถ้านิ้วไม่ตรงโน้ตให้รีบเลื่อนนิ้ว อย่างน้อยให้กรรมการเห็นว่าหูเราไม่ได้เพี้ยนนะ แต่กรรมการไม่ได้เงยหน้ามองฉันเล่นซักเท่าไหร่เลย เขาฟังแล้วก็จดๆ --" จุดๆนั้นมีแต่เสียงเพลงอยู่ในหัว...ไม่รู้คันชักเป็นไงมั่ง สีได้แนวตรงไหมนะ ข้อมืองอขึ้นเวลาสีคันชักขึ้นไหมนะ 

ออกมาจากห้องสอบด้วยอาการที่ไม่รู้สึกโล่งเลยซักนิด :( พ่อบอกว่าพี่ฟางโทรมา ฉันเลยโทรกลับ อืมม จุดๆนั้นอยากได้คนคุยด้วย อยากกรี๊ดใส่ อยากกินอะไรซักอย่างหวานๆ หลังจากสอบเสร็จเลยไปเจอพี่ฟางสยามพากะล่อน (สยามพารากอน --") ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงไอติมแล้วก็มาส่งที่บ้าน อย่างน้อยก็ไม่ได้คุยเรื่องสอบ...--"

เฮ้ออออออ....

Thanks:
คุณพ่อกับคุณแม่ ที่สนับสนุนทุกอย่าง ตั้งแต่ซื้อไวโอลิน พาไปเรียน ไปรับไปส่ง ไปสอบ กำลังใจกำลังกายทุกอย่าง
ครูแก้ว ที่เขี่ยวเข็ญฝึกซ้อมอย่างเข้มข้นมาตลอด
พี่หมู  ขอบคุณที่ช่วยเล่นเปียโนให้ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยแก้ไขเรื่องเพลง จังหวะ โน้ต แล้วก็ติว Aural Test ให้

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ...

 ดูเหมือนว่าตอนที่ 2 จะเขียนห่างจากตอนที่หนึ่งเอามาก ฮ่าๆ มีคนถามว่าเรายังเล่น space อยู่อีกหรอ ...อืม จะให้ตอบยังไงดีล่ะ คำถามมันไม่ได้ต้องการคำตอบเพียงแค่ อืม ก็ใช่สิยังเล่นอยู่...เคยไหมเวลาจัดห้องรกๆ เจออันโน้นอันนี้ก็เสียดาย ไม่อยากทิ้ง ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ใช้มันแล้ว ลึกๆเราต้องคิดอยู่ล่ะ ว่าซักวันมันจะมีประโยชน์...เช่นเดียวกันแหละ...space ที่นี่ของฉันก็เป็นแบบของเก่าพวกนั้น

 

 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และให้กำลังใจ

 

 หากไม่นับพ่อแม่แล้ว "ดีจริงๆ ที่เธออยู่ตรงนี้" ...ฉันแปลกใจเหลือเกินที่คนรอบข้างช่วยเหลือฉันไว้มากมาย ไม่ว่าเขาจะรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม แปลกใจเหลือเกินที่หลายคนในนั้นก็ไม่ได้เป็นคนที่สนิทสนมกันมาก่อน แปลกใจตัวเองอยู่เหลือเกินที่รู้สึกถึงข้อความและรอยยิ้มของคนเหล่านั้นได้ ...ขอบคุณจริงๆ ที่มีพวกเขาอยู่ ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันนี้สบายเหลือเกิน ฉันเสพติดความสบายนี้ ...จนบางครั้งฉันรู้สึกว่า ฉันน่าจะทำอะไรเพื่อคนอื่นและเอาใจใส่คนรอบข้างมากกว่านี้ รวมทั้งพ่อและแม่ด้วย

 

 ถึง น้องเอม

พี่ว่าจะไม่ไป Music Camp แล้วล่ะ แต่เพราะน้องเอม ที่ทำให้พี่รู้สึกว่าบ้านนี้ยังมีไออุ่นอยู่ พี่ไม่ได้ทำงานอยู่ข้างๆเอม แต่เอมก็ยังนึกถึงพี่เสมอเลย เอมจำได้ว่าพี่ชอบอะไร เอมจำได้ว่าพี่พูดอะไร เอมจำได้ว่าพี่เป็นยังไง จะบอกว่าดีใจจริงๆ

 

 ถึง พี่นิต และพี่ปอม

มีหลายครั้งที่ปุ๋ยคิดว่า...ปุ๋ยจะไม่ร้องเพลงแล้ว ปุ๋ยร้องไม่ได้แล้ว ทำไมพี่ๆเหมือนมีมนต์วิเศษที่ฉุดเราขึ้นมาได้ทุกครั้ง...

 

 ถึง พี่เดียร์

ปุ๋ยรู้ว่าปุ๋ยยังคุยกับพี่เดียร์ได้เสมอ

 

ถึง พี่เน

ที่ปรึกษาที่ดีตลอดศก :D

 

 ถึง พี่ฟาง

ถึงพี่ฟางจะรู้สึกว่าไม่ได้ทำอะไรให้มากมายขนาดนั้น แต่จะบอกว่าขอบคุณจริงๆนะ ขอบคุณมากๆ รู้สึกเหมือนพี่ฟางช่วยปุ๋ยเยอะเหลือเกิน เฮ้อออ นี่ถ้าจบไปแล้วเราเหงาแย่เลย :P

 

 ถึง น้องป๊อบ

เออ ขอบคุณนะ ที่ยังชวนไปปั่นจักรยานอะ อย่างน้อยพี่ก็โชคดีที่ได้รู้จักคนที่ชอบทำอะไรเหมือนๆกัน จะมีซักกี่คนที่นั่งมองรายละเอียดของฟ้า

 

 ถึง วศิน เอ็ม ต๊อบ

ฉันระบายอะไรใส่พวกเธอไปมั่งเนี่ย --"

 

 ถึง กบ

นอกจากพ่อกับแม่แล้ว....แกเป็นคนแรกที่แกะปลาทูให้ฉันกิน! ฮ๋าๆๆๆ เออ ดีใจที่มีแกเป็นเพื่อน

 

 ถึง นนง. ตัวย่อที่รู้กัน

ฮ่าๆ ปิดเทอมหน้าจะได้ไปเที่ยวด้วยกันแน่ๆแก... อยากนอนเมาท์กับแกอีก

 

  

 กลับไปอ่านที่เขียนไว้อันเก่าๆ แล้วก็ขำดีแฮะ เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะตั้งแต่เราเขียน blog อันแรก blog ที่มีความทรงจำตั้งแต่สมัยมัธยมเลยนะนั่น !...เมื่อวานไปรอแม่ที่ TOPs เห็นเด็กนักเรียนโรงเรียนเราเดินมากับเด็กนักเรียนญี่ปุ่น เราจำเครื่องแบบเสื้อกั๊กสีน้ำตาลนั้นได้ดี โรงเรียน Sapporo Sacred Heart ....

 

 วันนี้เกิดอาการ nostalgia อะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ --" (อาการคนแก่หรือเปล่านะ) คิดถึงตอนที่มีนักเรียนญี่ปุ่นมาบ้าน คิดถึงตอนไปญี่ปุ่น คิดถึงฤดูใบไม้ร่วง คิดถึงตอนไปโรงเรียนที่โน้น ที่ซัปโปโร แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็รู้สึกผูกพัน ...กล่องเพลงที่เราตกแต่งเองที่เมืองโอตารุ ยังคงแขวนอยู่ที่หัวเตียง

 

คิดถึงตัวเองสมัยมัธยมจัง เราทำอะไรบ้างนะตอนนั้น? พิธีกร อ่านข่าว อืมมมม ทำละคร เขียนนิยาย เล่น the sims ...เยอะแยะอะ

 

ไม่รู้จะเขียนอะไร รู้แต่ว่าคิดถึงหลายอย่างมากมาย เดี๋ยวมีเวิ่นเว้อตอน 2 อีก

แต่ก็ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่จะกลับมาอีกนะ... : )

 

คิดถึง

 

 

 

 

 

 

กิ๊ฟ

 

ฉันอยากให้แกอยู่กับฉันตอนนี้จังเลย ฉันคิดถึงปีที่แล้วที่ฉันเอาของขวัญวันเกิดให้แกเป็นยาอมตะขาบ กับน้ำแร่

 

ฉันอยากคุยกับแกที่ไม่ใช่ทางโทรศัพท์ ถึงแม้วันนั้นเราคุยกันจนกระทั้งแบตหมดกันไปเลย เพราะเราไม่ได้ชาร์ตแบตมาสามวันแล้ว ฮ่าๆ

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร แต่อยากให้แกอยู่ตรงนี้...

 

คิดถึงหวะ